Χειρουργική γλαυκώματος

Το γλαύκωμα είναι μια χρόνια, προοδευτική πάθηση του οπτικού νεύρου που, αν δεν αντιμετωπιστεί έγκαιρα, μπορεί να οδηγήσει σε μη αναστρέψιμη απώλεια όρασης. Η κύρια αιτία του είναι η αυξημένη ενδοφθάλμια πίεση, η οποία προκαλεί σταδιακή βλάβη στα νευρικά κύτταρα του αμφιβληστροειδούς και του οπτικού νεύρου. Στα αρχικά στάδια το γλαύκωμα είναι συνήθως ασυμπτωματικό, γεγονός που καθιστά τον τακτικό οφθαλμολογικό έλεγχο ιδιαίτερα σημαντικό.

Η χειρουργική γλαυκώματος εφαρμόζεται όταν η φαρμακευτική ή η laser θεραπεία δεν επαρκούν για τον έλεγχο της ενδοφθάλμιας πίεσης. Στόχος της είναι η βελτίωση της αποχέτευσης του υδατοειδούς υγρού – του υγρού που κυκλοφορεί μέσα στο μάτι – ώστε να μειωθεί η πίεση και να προστατευθεί το οπτικό νεύρο.

Η πιο καθιερωμένη χειρουργική μέθοδος είναι η τραμπεκουλεκτομή. Κατά τη διάρκεια αυτής της επέμβασης, δημιουργείται ένα μικρό άνοιγμα στο σκληρό χιτώνα (το λευκό μέρος του ματιού) για να επιτραπεί στο υδατοειδές υγρό να αποχετεύεται κάτω από τον επιπεφυκότα, σχηματίζοντας μια μικρή “φυσική βαλβίδα” ή φυσαλίδα. Έτσι, η πίεση εντός του ματιού μειώνεται αποτελεσματικά. Η τραμπεκουλεκτομή πραγματοποιείται με τοπική αναισθησία και έχει υψηλά ποσοστά επιτυχίας, ιδιαίτερα όταν ο ασθενής ακολουθεί προσεκτικά τις μετεγχειρητικές οδηγίες.

Σε περιπτώσεις όπου η τραμπεκουλεκτομή δεν είναι κατάλληλη ή έχει αποτύχει, χρησιμοποιούνται εμφυτεύματα αποχέτευσης (όπως οι βαλβίδες Ahmed ή Baerveldt). Τα μικροσκοπικά αυτά εμφυτεύματα δημιουργούν ένα τεχνητό κανάλι που διευκολύνει τη ροή του υγρού και διατηρεί σταθερή την ενδοφθάλμια πίεση.

Τα τελευταία χρόνια έχουν αναπτυχθεί επίσης οι ελάχιστα επεμβατικές τεχνικές γλαυκώματος (MIGS), οι οποίες προσφέρουν ηπιότερη παρέμβαση, ταχύτερη ανάρρωση και μικρότερο κίνδυνο επιπλοκών. Οι τεχνικές αυτές μπορούν να συνδυαστούν με άλλες επεμβάσεις, όπως η χειρουργική καταρράκτη, προσφέροντας ολοκληρωμένη λύση σε ασθενείς με συνυπάρχουσες παθήσεις.

Η μετεγχειρητική φροντίδα είναι καθοριστικής σημασίας. Ο ασθενής πρέπει να χρησιμοποιεί τα ειδικά κολλύρια που συνταγογραφεί ο γιατρός, να αποφεύγει την έντονη σωματική δραστηριότητα και να προσέρχεται τακτικά στους ελέγχους.